Siostrzane losy
Zniknięcie księcia Kónigsmarck odmieniło los jego młodszej siostry Marii Aurory, jej także zapewniając miejsce na kartach historii - choćby jedynie w formie przypisu.
Wbrew wszelkim poszlakom Maria Aurora święcie wierzyła, że mimo zaginięcia w nocy z 1 na 2 lipca 1694 r. jej brat nadal żyje. Tak silne przekonanie opierało się na horoskopie Filipa, twierdzącym, że w roku tym spotka go katastrofa, z której jednak wyjdzie bez szwanku. Aby odnaleźć brata, zwróciła się o pomoc do elektora saskiego, u którego Filip miał właśnie rozpoczynać służbę.
Jesienią 1764 r. przybyła na dwór drezdeński. Towarzyszyła jej sława kobiety pięknej i inteligentnej. Wśród jej wielbicieli znajdowało się dwóch książąt - jeden sześćdziesięcioletni, drugi w wieku lat 17. Wolter nazwał Marię Aurorę ?najsłynniejszą kobietą dwóch stuleci”.
Młody elektor saski nie okazał się wyjątkiem od reguły. Także i on zakochał się w Marii Aurorze od pierwszego wejrzenia. Po okresie, jak to zazwyczaj określa się w biografiach, ?krótkiego oporu”, poddała się miłosnym zalotom i w październiku powiła Fryderykowi Augustowi syna. Jednak dopiero w 1711 r. elektor uznał chłopca za swego prawowitego potomka i zezwolił mu na używanie imienia Hermana Maurycego, księcia Saksonii.
W 1720 r. Herman Maurycy zaciągnął się do armii francuskiej i z czasem dotarł na szczyty hierarchii wojskowej tego kraju.